شنبه 18 مرداد 1399   17:15:39

 
شنبه 29 فروردين 1394
سلام به فردا
زنان در ورزشگاه

نویسنده: مینو مرتاضی

بنابر تحقیقات انجام گرفته و براساس آمار ارایه شده درخصوص ورزش و ورزیدن اندام و ماهیچه ها و بهره مندی از نشاط و سرخوشی حاصله، کمتر از ٣٠درصد مردم ایران به ورزش از نوع حرفه ای یا آماتور یا همگانی آن می پردازند. در نگرش سنتی و کهن ایرانی، ورزیدن عملی مردانه و پروریدن کاری زنانه معرفی شده است.
 
ورزش های سنتی ایرانی بیشتر ورزش های تک نفره و نهایتا قهرمانی و پهلوانی هستند. ورزش های تیمی و دسته جمعی مردانه زاییده شرایط و روزگاران نوین است و ورزش های تیمی زنان از آن هم جدید تر و کم سن وسال تر است. به دلایل متعدد جامعه شناختی و روانشناختی که می توان با مراجعه به منابع آنها را دریافت، می توان گفت رفتار تیمی و گروهی در هر زمینه ای از جمله ورزش نسبت و رابطه مستقیمی با فرهنگ توسعه و توسعه فرهنگی در جوامع دارد. 

    در همه جای دنیا مردم تماشای حرکات ورزشی و ورزش های رقابتی و تیمی را بیشتر از ورزش کردن دوست دارند. در ایران هم با توجه به میزان بالای بیکاری و اوقات فراغت روزانه برای زنان و مردان جوان و بیکار، شوق سپری کردن اوقات فراغت در ورزشگاه ها بالامی گیرد. زیرا حضور دسته جمعی با گروه همسالان در ورزشگاه نه تنها ملال گذران کُند و کشدار حاصل از بیکاری را کم می کند بلکه به فرد بیکاری که تیم محبوبش را حمایت می کند، احساس خوب حامی بودن و به کارآمدن و مرئی شدن می دهد.

    اما شوق حضور دختران جوان در ورزشگاه ها علاوه بر علل فوق الذکر دلایل ریشه ای دیگری هم دارد که عمده ترینش احساس مظلومیت به خاطر اعمال تبعیض و نابرابری های جنسی و جنسیتی است که بر زنان اعمال می شود. درواقع مطالبه حضور در ورزشگاه ها از سوی زنان به نوعی اعتراض به نابرابری های موجود در حوزه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی موجود و در ورزش نیز هست. تجربه زیست و فعالیت در ایران به زنان ایرانی ثابت کرده است برای احقاق حقوق و تحقق کرامت انسانی زنان، که در استعدادهای گوناگون و در استعداد های ورزشی نیز تجلی پیدا می کند، باید بتوانند در عرصه های گوناگون و عرصه ورزش حضور موفق و توانمند داشته باشند. 

    بهانه هایی که برای عدم حضور بانوان در ورزشگاه ها می آورند پایه های استدلالی ندارد. زیرا اگر بنای ممانعت از تماشای ورزش و ورزیدگی های زنانه و مردانه ریب و لذت جنسی نامتعارف باشد که باید کلاتماشای هرگونه ورزش به هر صورتی در پارک ها و ورزشگاه های عمومی و تلویزیون و سینما ممنوع شود. زیرا هیچ کس نمی تواند ثابت کند که تماشاگر صحنه های ورزشی اعم از زن و مرد هنگام تماشای صحنه های برد و باخت ورزشی چه حالی دارند. اما اگر ممانعت از ورود زنان به ورزشگاه ها به بهانه حمایت از زنان دربرابر بی اخلاقی هایی باشد که در ورزشگاه ها توسط مردان صورت می گیرد؛ آنگاه باید بررسی کرد و دید آیا تفکیکات جنسیتی اعمال شده در حوزه های گوناگون و ممانعت زنان از حضور در ورزشگاه ها موجب حفظ ارزش ها و اجرای هنجارهای اخلاقی در جامعه و ورزشگاه ها شده است یا نه؟ 

    در بررسی های انجام گرفته و مشاهدات عینی ثابت شده است که مفهوم کار تیمی بین زنان ورزشکار کاربرد بسیار دارد و روحیه حفظ حرمت هواداری و دشمن ندیدن حریف و احترام به او نزد زنان ورزشکار و زنان تماشاچی بیش از مردان است. 

    این ها همان ایده آل ها و اخلاق ورزشی و ارزش های اجتماعی هستند که با حرفه ای شدن ورزش و شکل گیری مافیای باشگاهی نزد مردان ورزشکار دایم کمرنگ تر می شوند. به جای ممانعت از ورود زنان به ورزشگاه می توان با ایجاد ضوابط و مقرراتی برای حضور ایمن زنان در ورزشگاه ها تدابیری اندیشید. مسلما حضور زنان درمقام خواهر و مادر و همسر و همسایه مردان در ورزشگاه ها به عنوان تماشاچی و چه ورزشکار، بیش ازپیش مردان تماشاچی و ورزشکار را مقید به رعایت اصول اخلاق ورزشی خواهد کرد. 

    در ورزش اصل بر ورزیدگی و پرورش جسم و روح است. وقتی در عرصه هایی که الزامی به رعایت این اصول وجود ندارد زنان و مردان ناگزیر از کارکردن و کنارهم نشستن هستند؛ بهتر است به آنها که مدعی پایبندی به چنین اصولی هستند اعتماد کنیم. چه بسا زنان به مدد حضور ضابطه مند در ورزشگاه ها بتوانند به مردان ورزشکار و تماشاچیان نشان دهند که ورزش حرفه ای اگر با اخلاق و ارزش های انسانی همراه نباشد، قادر به حرکت در مسیر درست و توسعه پایدار نخواهد شد. 

    زنان می توانند نشان دهند ورزشکارانی که در قبال نابرابری سکوت می کنند همان ها هستند که از نابرابری و بی عدالتی سود می برند. به طوری که اگر زنان به طور جدی وارد عرصه ورزش حرفه ای نمی شدند، کسی نمی فهمید طبق قرارداد باشگاهی، میزان درآمد یک سال زن بازیگر فوتسال که جزو ده بازیکن برتر جهان است، به اندازه مبلغی است که یکی از بازیکنان مرد فوتبال در یک روز صرف ساختن تیپ و ظاهرش می کند. 

    هرچند روحیه و اخلاق ورزشی در ورزش آماتور سالم تر می ماند و حفظ می شود ولی امروزه زنان گریزی از مشارکت و حضور در عرصه ورزش حرفه ای ندارند. در هر حال دولت موظف به ایجاد زمینه برای حضور زنان به عنوان ورزشکار در میادین ورزشی است. بند ٣ اصل سوم قانون اساسی تامین: «آموزش و پرورش و تربیت بدنی رایگان برای همه در تمام سطوح و تسهیل و تعمیم آموزش عالی»را از جمله وظایف دولت بر می شمارد. به نظر می رسد تاکید قانون اساسی بر تربیت بدنی رایگان، تایید ورزش آماتوری در قالب ورزش های همگانی و قهرمانی است. اما امروزه روح برابری که قانون اساسی بر آن تاکید می کند در فضای ورزش و تربیت بدنی حاکم نیست. 

    کلمه آماتور که از ریشه لاتینی آمو به معنی دوست داشتن و عشق گرفته شده، بر انجام کاری از روی عشق و علاقه قلبی بدون چشمداشت مزد و درآمد دلالت می کند. از شاخص های مهم توسعه یافتگی دستیابی برابر علاقه مندان آماتور به ورزش های دلخواه در جامعه است.

     به نظر می رسد بین تماشاچیان، ورزشکاران آماتور و ورزشکاران حرفه ای که ورزش شغلشان است و نانشان را از رقابت در میدان های ورزشی کسب            می کنند نیز تفاوت های کیفی وجود داشته باشد. زیرا ورزشکاری که هستی و زندگی اش به پیروزی بر رقیب وابسته است قطعا فشار سنگینی را متحمل       می شود و خواسته یا ناخواسته این فشار را بر تماشاچی تحمیل می کند.

     امروزه که ورزش ایران به منظور ایجاد درآمد و خودکفایی به بخش خصوصی واگذار شده چون در عمل خود را ناتوان از برآوردن توقعات مردمی که به ورزش حرفه ای دلبسته اند می بیند؛ ورزشگاه ها و حتی عرصه رسانه ها را جولانگاه رقابت های خصمانه و ادبیات آکنده از خشونت کرده است.

     ادبیات حاکم بر این ورزشگاه ها بیش از آنکه حماسی و قهرمانی باشد، ادبیاتی عصیانی و خشم آلود و متجاوز و ضدزن است. زیرا وقتی نام ونان توامان موضوع رقابت مردان در ورزشگری حرفه ای می شود آن دسته از ورزشکارانی که زور بازو را بر قدرت تفکر چربانده اند، برای اثبات قدرت مردانگی شان و برای تضعیف روحیه رقیب که در اینجا در جایگاه خصم به او نگریسته می شود پای زنان را به میان می کشند و با زشت ترین ادبیات سعی می کنند روحیه مردانه رقیب را درهم شکنند.
 
اگر نابرابری در توزیع امکانات ورزشی و پرداخت دستمزد ها بین زنان و مردان ورزشکار حرفه ای و بین مردان ورزشکار حرفه ای در عرصه فوتبال با سایر رشته های ورزش حرفه ای را هم به آن اضافه کنید دیگر جایی برای تجلی و رعایت اخلاق و هنجار های اجتماعی باقی نمی گذارد. زنان و مردان باانصاف و بااخلاق ورزشکار بهتر است مطالبه حضور زنان در ورزشگاه ها را از طریق اتحادیه ها و نهادها و انجمن های صنفی ورزشکاران پیگیری کنند.
نهاد هایی متشکل از اکثریتی از ورزشکاران صاحب اخلاق و با انصاف که برای زدودن غبار پول پرستی و لاقیدی و بی مسوولیتی در قبال مطالبات مردم، در برابر مافیای افسارگسیخته ورزش بایستند و میادین ورزشی را چنانکه شایسته حضور انسان ورزشکار به ویژه دختران و پسران جوان باشد، بسازند.

(روزنامه شرق/ شماره 2267 / تاریخ 16 فروردین 1394)
 
امتیاز دهی
 
 

تعداد بازديد اين صفحه: 164









 
کلیه حقوق این سایت متعلق به وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران میباشد.
استفاده از اطلاعات این سایت با ذکر منبع بلامانع است.
Best View in 1024x768