اولویت‌های کاری مرتبط با تحقیق و توسعه

-تقویت ارتباط با دانشگاه‌ها
امضای قراردادهای توسعه فناورانه تعدادی از مخازن نفتی کشور با هدف افزایش ضریب بازیافت این مخازن بین شرکت ملی نفت ایران و دانشگاه‌ها و مراکزتحقیقاتی (سال ۱۳۹۳) و همچنین امضای ۱۲ قرارداد کلان پژوهشی در حوزه‌های گاز ، پالایش و پتروشیمی (سال ۱۳۹۵)، بر ضرورت تقویت این ارتباط و پیشبرد اهداف قراردادهای یادشده تاکید دارد.

ورود استادان و دانشجویان مقاطع تحصیلی دکترا و کارشناسی ارشد به بطن پروژه‌های صنعت نفت، حداقل اثرگذاری حاصل از اجرای این قراردادهاست.

-ارتقای توان ساخت داخل
اجرای طرح بومی‌سازی ۱۰ گروه کالاهای کاربردی صنعت نفت که از سال ۹۳ در دستور کار وزارت نفت قرار گرفت اولویت دیگر در این زمینه است.
اجرای این طرح و توجه به بومی‌ سازی کالاهای پر مصرف صنعت نفت، ضمن ارتقای توانمندی‌ها و فناوری‌های داخلی و افزایش بهره‌مندی از این توانمندی‌ها، کارآفرینی نیز به دنبال دارد.

امکان ساخت داخلی همه تجهیزات نفتی وجود ندارد، اما اجرای این طرح در تامین بیش از  ۷۵ درصدی نیازهای صنعت نفت از محل تولیدات داخلی اثر گذار بوده است، ضمن این که انتخاب این ۱۰ گروه، به معنای مخالفت با بومی‌ سازی دیگر گروه‌های کالایی نفت نبوده و تنها راهبرد و نقطه تمرکز ما را به منظور بهبود عملکرد و اثربخشی بیشتر مشخص می کند.

-تقویت ظرفیت‌های پیمانکاری
اولویت دیگر تقویت ظرفیت‌های پیمانکاری کشور به ‌ویژه در بخش بالا دستی صنعت نفت است. ما در حوزه‌های مختلف از قبیل حفاری، لوله‌گذاری، ساخت تجهیزات، ساخت و نصب سکوهای دریایی، ساخت پالایشگاه و ... ظرفیت‌های خوبی داریم و باید در مسیر ارتقای این ظرفیت‌ها بیش از پیش تلاش و معدود شرکت‌های GC فعال در صنعت نفت را تقویت کنیم.

-ایمنی و استاندارد سازی
عملیات حفاری یک چاه به مثابه کار در مجاورت جهنمی است که اگر کوچک‌ ترین اهمالی صورت گیرد، این جهنم عینیت پیدا می‌کند.

باید افرادی که روی دستگاه‌های حفاری کار می‌کنند، از صلاحیت فنی و حرفه‌ای کافی برخوردار باشند؛ دستگاه‌ها باید از استانداردهای لازم برخوردار باشند و فرآیندهای عملیات حفاری باید روز آمد باشد. همه بخش های صنعت نفت دارای چنین حساسیتی است. لذا رعایت استاندارد تجهیزات یکی از اولویت های بخش پژوهش و فناوری است.